Met het gezin over de Sani Pass: een onvergetelijk avontuur tussen Zuid-Afrika en Lesotho
Tijdens eerdere reizen door Zuid-Afrika had ik de beroemde Sani Pass al eens bedwongen — een ruige bergroute die je letterlijk en figuurlijk naar grote hoogten voert. Maar dit keer was het anders. Deze keer beleefde ik het samen met mijn gezin, en dat gaf de ervaring een heel nieuwe dimensie.
Aankomst aan de voet van de Drakensbergen
We arriveerden op een regenachtige zondagmiddag bij ons hotel aan de voet van de majestueuze Drakensbergen. Een dikke laag wolken hing laag over de bergen, wat iets mysterieus toevoegde aan het landschap. Ondanks de miezerregen besloten we toch een wandeling te maken door de mooi aangelegde tuin van het hotel, tot aan de hangbrug over de rivier. Een ontspannen begin van wat een bijzondere reisdag zou worden.
Een heldere ochtend, een spannend vooruitzicht
De maandagochtend begon met zonnestralen die door de gordijnen piepten — een goed teken. De lucht was kraakhelder en de toppen van de bergen kleurden goud in het ochtendlicht. Rond tien uur werden we opgehaald door onze gids in een robuuste 4x4. Iedereen had een plekje bij het raam, en dat was geen overbodige luxe: de uitzichten die ons te wachten stonden, vroegen erom om bekeken én vastgelegd te worden.
Onze gids was niet alleen een kundige chauffeur, maar ook een boeiende verteller. Tijdens de rit richting de grens deelde hij verhalen over de streek, de geschiedenis van de pas en het leven in deze afgelegen uithoek van Zuid-Afrika. Op verschillende punten stopten we om foto's te maken — van indrukwekkende valleien tot verborgen watervallen die in het zonlicht glinsterden.
De grens over: welkom in niemandsland
Bij de Zuid-Afrikaanse grenspost kregen we onze eerste stempel van de dag. Vanaf hier begon het echte werk: de Sani Pass zelf. Een steile, onverharde weg die zich een weg baant door het ruige gebergte. Deze route is alleen toegankelijk met een 4x4, en zelfs dan vereist het flink wat stuurmanskunst. Terwijl de auto zich omhoog worstelde langs haarspeldbochten, steile kliffen en rotsige paden, genoten wij van het adembenemende uitzicht. Elke bocht bood een nieuw panorama, nog mooier dan het vorige.
We zagen watervallen die van kliffen stortten, grazende geiten op steile hellingen en zelfs een paar tegenliggers — wat op deze smalle route altijd een spannend moment is. Maar onze gids bleef kalm, en wij vertrouwden volledig op zijn ervaring.
Hoog in de bergen van Lesotho
Bovenop de pas bereikten we de grens met Lesotho. We kregen opnieuw een stempel i
n ons paspoort, al viel het ons op dat de datum niet klopte. In deze uithoek van de wereld worden sommige dingen met een knipoog genomen.
We bezochten een klein stenen kerkje waar een handvol herders woont. Hier krijgen kinderen en volwassenen basisonderwijs: lezen, schrijven, rekenen. De leraar — een rustige, vriendelijke man — vertelde over het harde leven op de hoogvlakte. De wind is er altijd snijdend, de winters streng. Maar er heerst ook een diepe verbondenheid met de natuur en met elkaar. Als afsluiting kregen we een lokale dans te zien: ritmisch, energiek en vol trots.
Lunch op grote hoogte
Niet veel later schoven we aan tafel in de hoogste pub van Afrika, op maar liefst 2874 meter hoogte. Alleen al de locatie is spectaculair, maar ook de sfeer is bijzonder. We genoten van een warme lunch en een prachtig uitzicht over de Drakensbergen. Een unieke plek om even op adem te komen — letterlijk én figuurlijk.
Terug naar Zuid-Afrika
Na de lunch keerden we terug naar de grens, kregen onze uitreisstempel en begonnen aan de afdaling via de pas. Het licht van de namiddag gaf de bergen een warme gloed. En toen gebeurde er iets onverwachts: langs de weg zagen we een bekende verschijning — een man die ik in 2017 ook op deze route was tegengekomen. Hij was nog altijd daar, onveranderd in zijn aanwezigheid. Een vreemd soort thuiskomen, midden in de wildernis.
Een dag om nooit te vergeten
Tegen half vijf reden we weer het terrein van ons hotel op. Moe, stoffig, maar bovenal diep onder de indruk van wat we hadden meegemaakt. De Sani Pass is niet zomaar een weg — het is een avontuur, een tijdreis, een les in nederigheid. En dit keer was het extra bijzonder, omdat ik het mocht delen met mijn gezin. Een herinnering die ons nog lang zal bijblijven.
